Kæri lesandi
Inni á bókasafni skólans var ég sleginn slíku afdráttarlausu garnargauli að tíminn virtist standa í stað. Algjör þögn ríkti á bókasafninu eins og við er að búast og fór eftirfarandi í gegnum höfuðið á mér á meðan árásinni stóð:
- Shit hvað þetta er hátt.
- Kannski hættir þetta ef ég sýg magann inn.
- Nei.
- Hvað ætli fólk haldi?.
- Kannski ég klappi maganum bara eins og ég sé að róa snælduvitlausan hund.
- Fólkið heldur þá kannski að börnin sem ég borðaði í hádeginu séu að fara vel niður.
- Hjúkk, loksins búið.
- Aðallega nemendur af asískum uppruna hérna.
- Kannski er óvenjulega hátt garnagaul merki um góða mannasiði eða frjósemi.
- Kannski allir girnist mig nú hér inni.
- Ef svo er þá fela þau það virkilega vel.
Ég áttaði mig síðan á því að allar bækurnar voru á útlensku, þóttist fá símtal, og hálf hljóp út.
- Hjálmar Kakali Baldursson