ATH. heimsendir
Helvítin ykkar. Þið hefðuð átt að nýta tækifærið meðan þið gátuð. Þið hefðuð átt að hlusta á mig. Eða allavega þykjast hlusta og kinka kurteislega kolli á meðan ég talaði.
Nú er það of seint. Þið sögðuð að það væri ekki hægt að taka mig alvarlega vegna þess að ég væri svo drukkinn og líka því ég væri svo ljótur. Ég var kallaður rækallans fantur og þorpari, öldungis óféti og helvítis fífl sem gerði ekkert nema að ráfa um og kasta af mér vatni á einkalóðum. Já, ég viðurkenni það, ég var stundum undir áhrifum áfengis. Og með „stundum“ á ég við tímabil sem er mun lengra en orðið „stundum“ lýsir. Og já, kannski varð drykkjan til þess að starfsemi líffæra minna var ekki upp á sitt besta og sérstaklega starfsemi uppáhaldslíffærisins míns. Ég viðurkenni það líka að ég heyrði raddir og fann lykt sem var ekki til staðar og ég reifst líka og fór í slag við „fólk sem var ekki til“. Og já, ég öskraði í opna barnavagna og já, ég hleypti lofti úr bíldekkjum og fyllti þau með helíum. Og já, ég gekk líka á gönguskóm á parketi. Og af hverju gat enginn látið það eiga sig að á tímabili lifði ég í þeirri trú að ég væri kambeðla? Já já, ég var kannski ekki í sambandi við raunveruleikann og já, einu sinni skaut ég hvolpi úr fallbyssu í átt að leikskóla, en ég spyr ykkur; Hvað með það? Gerir allt þetta mig að verri manneskju heldur en ykkur hin?
Samkvæmt dómsúrskurði er það svo. Og á meðan þið hunsuðuð mig hljóp ég um allsnakinn og öskraði að kindur myndu taka undir sig heiminn. En nei, enginn hlustaði á mig. Þegar ég var í rútuferð um landið og sá kind í vegarkantinum öskraði ég með öllum mætti: Hún er að éta veginn! Samgöngur okkar munu verða að engu og neyðarástand mun skapast! Við munum öll deyja! En nei, þið hlustuðuð ekki. Ég sendi mörg bréf til forsetans, skrifuð með mínu eigin blóði þar sem ég krafði hann persónulega um að slátra hverri einustu kind á landinu með því að höggva af henni hausinn og brenna en nei, ég fékk lögreglu og lögfræðinga upp á móti mér við það. Ég reyndi sjálfur að bjarga þjóðinni með því að fylla fjárhús af dýnamíti en nei, ég var sviptur frelsinu og lokaður inni. Og allan þann tíma sem ég sat inni og allan þann tíma sem mér var gert að ræða við sérfræðinga í heilbrigðisstéttinni talaði ég um kindur. Ég talaði um hvað það væri stutt í að þær legðu undir sig heiminn og gerðu okkur að þrælum. Ég talaði um að borgirnar sem við höfðum byggt myndu standa auðar og að í ám landsins rynni mannablóð en ekki vatn. Ég talaði líka um að blóð rynni úr krönum í stað vatns, en ég hugsaði það ekki til enda og minntist ekki á það aftur. Ég talaði um nauðsyn þess að hefja aðgerðir strax gegn kindunum og ég talaði um nauðsyn þess að minnka þær takmarkanir sem yfirvöld settu þeirri þrá minni að eiga eldvörpu. En nei. Enginn hlustaði.
Ég óskaði þess að ég myndi aldrei hafa rétt fyrir mér og að börnin sem fæðast í dag myndu lifa í veröld þar sem mannkynið var allsráðandi í náttúrunni. Þrátt fyrir að hafa eytt ævi í að predika heimsendi þrái ég ekkert heitar en að hafa eytt henni til einskis.
Og já, það má vel vera að þetta sé ekki búið að gerast ennþá, en nei, ég er ekki hættur að reyna.