Krimmi
Vantar fjóra „læmingja“
til að framkvæma „afkrot“,
miklir „teningar“ í boði.
Fyrir augu hins almenna borgara lítur þetta út eins og hver önnur smáauglýsing, en ég vissi betur. Til að útskýra af hverju ég snérist á braut glæpa og misgjörða er rétt að líta til baka nokkur ár aftur í tímann.
Afbrotahneigð mín átti sér upphaf þegar ég skreið út úr myrkasta holrúmi sem ég hef dvalið í hingað til; leginu á móður minni. Nokkrum klukkustundum eftir að ég fæddist ætlaði læknirinn að klippa naflastrenginn minn, en sá sér til undrunar að ég hafði rifið hann af mér og falið hann á milli rasskinnanna. Fyrsta rán mitt og ég var ekki orðinn eins dags gamall. Foreldrar mínir trúðu á strangt uppeldi og kærðu mig fyrir þjófnað og ólöglega varðveislu líkamsleifa. Réttarhöldin tóku nokkur ár og málið endaði með því að ég eyddi helmingnum af völsastiginu bakvið lás og slá.
Þegar ég varð eldri stal ég strokleðrum og vasareiknum af grunnskólabörnum, en var ég látinn fara þegar það komst upp og sagt að ég fengi aldrei aftur vinnu sem kennari.
Ástæða þess að auglýsingin í blaðinu vakti athygli mína var að mig langaði í eitthvað krefjandi verkefni og ég var farinn að skammast mín fyrir að ganga með veski sem ég hafði stolið af gömlum konum. Ég fylgdi símanúmerinu sem var gefið upp í auglýsingunni varlega með vísifingrinum meðan ég sló það inn í símann minn.
Síminn hringdi þrisvar áður en gróf konurödd svaraði.
„Guðríður.“
„Góðan dag, ég er að hringja út af auglýsingunni í blaðinu…“
„Hefurðu reynslu?“ Kvendýrið greip fram í fyrir mér. Ef sláttuvél gæti tjáð sig þá myndi hún hljóma eins og hún.
„Ég hef snúið önd eða tvær úr hálsliðnum,“ sagði ég og reyndi að hljóma eins töff og mögulegt var.
„Hittu mig á Skipastræti 43 í kvöld.“
Hún skellti á áður en ég gat svarað. Kunnuglegur fiðringur barst um líkama minn. Svipaður fiðringnum sem maður fær þegar afgreiðslumanneskja misreiknar sig og gefur alltof mikið af klinki til baka.
Ég fór óhræddur og með miklar væntingar út á götur borgarinnar þegar kvöldið gekk í garð. Ég var nánast óþekkjanlegur, klæddur í peysu með svörtum þykkum röndum og leðurgrímu fyrir augunum. Skipastræti 43 var yfirgefið vöruhús. Það hafði fyrr gegnt því hlutverki að geyma danska mynt sem hafði verið hnuplað af drukknum ferðamönnum. Þetta hús bar ábyrgð á vænni prósentu af þjóðarbúinu í nokkur ár, en var lokað þegar rennilásarnir urðu vinsælir. Nú var allur glæsileiki þess horfinn. Ég bankaði laust á hurðina og hleypti sjálfum mér inn. Inni voru þrír aðrir karlmenn, allir klæddir eins og ég. Þeir stóðu eins og illa gerðir hlutir við borð sem geymdi bakka af formkökum og djúskönnu. Sjónvarp stóð á gömlum kassa beint á móti borðinu. Ég gekk inn og gaf mig á tal við þá sem mættir voru. Þegar ég var í þann mund að stama út úr mér vandræðalegri heilsu, heyrði ég kunnuglega rödd fyrir aftan mig. Þetta var konan úr símanum, en röddin kom úr sjónvarpinu. Með því að rugla andlitið á henni var hún óþekkjanleg á myndbandinu. Þó grunar mig að þetta hafi verið hún sem hljóp inn í vöruhúsið, ýtti á play og hljóp strax út aftur, en hún var of snögg til að ég sæi framan í hana.
„Velkomnir“ sagði röddin úr sjónvarpinu. „Þið eruð allir hér því að þið svöruðuð auglýsingu í vel þekktu dagblaði. Hún var hönnuð til þess að höfða aðeins til ákveðinna einstaklinga og gerð með ykkur alla sérstaklega í huga. Því var þetta snjöll leið til þess að fá ykkur alla á sama stað, þrátt fyrir að aðferðin virðist við fyrstu sýn algjörlega glórulaus og seint líkleg til árangurs.“
Við klöppuðum allir í nokkrar mínútur.
„Þið eruð allir hérna vegna þess að þið eruð algjörlega bjargarlausir illvirkjar sem þráið ekkert meira en að færa saklausu fólki sorg og leiða. Það er ástæðan fyrir því að þið ætlið að fremja stærsta bankarán sem hefur verið framkvæmt á þessu landi.
Til að þið áttið ykkur á hversu mikil leynd hvílir yfir málinu hef ég fundið handa ykkur leyninöfn, sem þið skuluð alltaf nota héðan í frá. Þau eru eftirfarandi, talin frá vinstri miðað við hvernig þið standið fyrir framan sjónvarpið: Björn, Benny, Agnetha og Anni-Frid. Ég geri einnig ráð fyrir því að þið standið í reglulegri röð og hef ekki gert ráðstafanir fyrir því ef þessi skot mín út í loftið hitta ekki.“
Ég var sá þriðji í röðinni, talið frá vinstri.
„Á ég að heita Agnetha? En ég er strákur,“ sagði ég við sjónvarpið. Það svaraði ekki, eðlilega.
Mér var farið að líða eins og krakka með kartöflumús í nesti, umkringdur bakarabörnum á fyrsta deginum í fermingarbúðum. Örvæntingarfullur reyndi ég að fá Björn til að skipta um leyninafn við mig en ekkert gekk. Þegar ég ætlaði að fá mér djús til að róa mig niður sá ég að Anni-Frid hafði hellt restinni úr könnunni í glasið sitt. Ég hafði fengið nóg.
Ég tók pokann minn, vandlega merktan með dollaramerki, reif hurðina upp og strunsaði út. Það var hin sorglegasta sjón, jafnvel fyrir kraftlyftingamann, að sjá mig ganga heim til mín, einn, sparkandi litlum stein á undan mér í hverju skrefi.
Ég var minntur á þetta atvik tíu árum síðar, þegar sláttuvélakonan hringdi í mig og bauð mér að taka þátt í öðru ráni. Í þetta skiptið voru leyninöfnin tekin úr dönsku stelpna-rapphljómsveitinni Flödesnakk. Ég sagðist ætla að hugsa málið.