Leðurblökumaðurinn
Ég var orðinn 97 ára gamall þegar mér var tilkynnt að ég væri með ofnæmi fyrir leðurblökutegundinni Paracoelops megalotis. Ofnæminu var lýst sem „Stórhættulegum andskota“ en í læknisfræði þýðir það að snerting við ofnæmisvaldinn leiðir samstundis til dauða. Staðreyndin að eina og síðasta dýrið af þessari tegund fannst árið 1945 í norðurhluta Víetnam róaði mig ekki.
Læknarnir reyndu mikið að sannfæra mig um að áhyggjur af ofnæminu væru óþarfar. Þeir settu upp gröf og útreikninga sem sýndu að ég væri líklegri til að vinna Víkingalottóið tuttugu sinnum í röð heldur en að hitta nokkurn tímann á þessa leðurblökutegund, sem var úrskurðuð útdauð fyrir nokkrum áratugum. Einnig var dauðdagi af völdum þessa ofnæmis kosinn „Ólíklegasti dauðdaginn“ á árshátíð sjúkrahússins.
Þrátt fyrir þetta var mér sagt að áhyggjur af lífi mínu væru mjög mikið á rökum reistar, en vegna annarra ástæða en ofnæmis. Samkvæmt sjúkraskýrslunni minni var ég með annan fótinn í gröfinni út af ótrúlegri elli, áhugaleysi hjartavöðva og leti minnar til að taka lýsi í bernsku. Veðmál um hvenær dánardagur minn yrði veltu líka hundruðum þúsunda á kaffistofum sjúkrahússins. Samspil þess hversu ólíklegur ég var til að hitta leðurblöku og hversu líklegur ég var til að hitta Lykla-Pétur áður en ég borgaði næsta Visa-reikning gerðu það að verkum að læknarnir hlógu upphátt þegar ég sagðist hafa áhyggjur af þessu banvæna ofnæmi mínu.
„Hvað þykist þið vita?“ öskraði ég með öllum mætti. „Þið voruð ekki komnir með tennur þegar ég var farinn að vinna myrkrana á milli sem götusópari! Og það var áður en malbikið kom! Þið unglömbin haldið að þið hafið svör við öllu!“
Fyrst að fréttirnar voru orðnar opinberar um þennan akkilesarhæl minn gat ég verið viss um að þessi viðbjóðslegi fljúgandi loðbolti myndi reyna að fyrirfara mér eins fljótt og mögulegt var.
Til að verjast þessum nýja óvini mínum hafði ég fjarlægt öll húsgögnin úr íbúðinni og stóð á miðju gólfinu með tvíhleypta haglabyssu.
Á höfðinu hafði ég mótorhjólahjálm, en á hann hafði ég fest spegla í þeim tilgangi að sjá aftur fyrir mig. Hugmyndina fékk ég á leiðinni heim, þegar ég horfði í baksýnisspegil á lítinn hund dragast á eftir bílnum.
Þegar ég var unglingur vann ég mér inn pening með því að spila tónlist á götum úti. Til að hámarka möguleika mína á gróða spilaði ég á 5-7 hljóðfæri í einu. Ég var með trommu fasta framan á mér og diska og flautur víðsvegar um líkamann. Hljóðfærunum stjórnaði ég svo með því að sveifla fótum og höndum fram og aftur, en úr þeim láu bönd sem voru tengd í hljóðfærin.
Sú hæfni sem ég hafði öðlast við þessa listtjáningu kom að góðum notum þegar mér datt í hug að festa skammbyssur á axlirnar á mér og sjálfvirka vélbyssu á bakið á mér. Gikkina á skotvopnunum tengdi ég svo við fjóra mismunandi útlimi, þannig að í hvert skipti sem ég hreyfði hendur eða fætur skaut ég í fjórar mismunandi áttir. Þetta gerði ég til þess að draga úr mikilvægi þess að miða á skepnuna ef hún flygi í kringum mig.
Með allan varnarbúnað tilbúinn stóð ég og beið eftir leðurblökunni. Vika leið án þess að neitt bæri á henni og ég hafði ekkert farið á klósettið. Ég gerði eina tilraun til þess, en kostnaður við að lagfæra skotgötin á veggjunum og á líkömum óheppinna vegfarenda yrði of mikill ef ég færi að hreyfa mig eitthvað að ráði.
Ég var líka orðinn örlítið svangur, en einstaka skordýr eða snjótittlingar flugu upp í mig öðru hvoru fyrir slysni og slóu á hungrið. Eftir 9 daga bið heyrði ég í dyrabjöllunni minni;
„Ding dong,“ ekkert skrautlegt.
Ég hoppaði jafnfætis að dyrunum til að hleypa ekki af öllum skotvopnunum í einu. „Hver er þetta?“ spurði ég, tilbúinn til að stíga dansspor og þar með senda haug af blýi í gegnum hurðina. „Þetta er pósturinn,“ svaraði gesturinn. Ég leit út um gluggann og sá mann klæddann í einkennisbúning póstþjónustunnar. „Þetta sannar ekkert“ hugsaði ég. „Ég á ekki von á neinum pakka“ sagði ég við hann í gegnum bréfalúguna, en hann hafði opnað hana til að eiga auðveldari samskipti við mig. „Ég þarf nú samt að fá þig til að kvitta hérna“ kom frá hinni hlið hurðarinnar. „Jæja, ég sæki þá penna. Bíddu augnablik.“
Ég byrjaði að hoppa í átt að eldhúsinu, en þar geymdi ég skriffærin. Skyndilega heyrði ég hljóð svo viðbjóðslegt að það skar eins og þrefalt Gillete rakvélarblað í eyrun á mér. Ég leit við og sá að inn um bréfalúguna flaug svört og loðin skepna sem stefndi beint á mig. Viðbúinn þessum ógeðslega gesti byrjaði ég að hlaupa um herbergið eins hratt og ég gat, sveifla höndunum upp í loftið meðan ég reyndi að sjá í speglunum hvar skepnan flögraði yfir mér. Í örvæntingu minni við að halda fjarlægð við þennan útsendara djöfulsins hljóp ég í átt að stofunni. Ég minnti helst á leikfang sem maður trekkir upp til að gera einfaldar og skrýtnar hreyfingar og hentar ágætlega sem dægradvöl fyrir börn á aldrinum núll til tveggja ára. Liðleiki minn kom sjálfum mér á óvart, en mér tókst að sparka fætinum svo langt upp að hnéð lenti í andlitinu á mér og gaf mér blóðnasir. Einnig hafði ég sveiflað hendinni svo hratt að ég fór úr axlarlið, en það gerði skothríðina ennþá skrautlegri og óskipulagðari. Spriklið og lætin í mér leiddu til eyðileggingu flestra muna í íbúðinni, t.d. konfektskassa, krukku sem geymdi ösku föður míns og demants sem var virði tuttugu milljón króna. Þeir segja að hið óvænta sé lykillinn að því að sigra bardaga. Sú hugsun flaug í gegnum höfuðið á mér þegar ég hljóp í átt að vegg með blökuna á eftir mér, en tók óvænta beygju inn í lítið þvottaherbergi. Þetta kom dýrinu á óvart og klessti það beint á vegginn sem var framundan. Fyrir ofan það hékk elgshaus til skrauts, en við höggið datt hann niður og lenti á leðurblökunni. Þegar ég snéri við og hljóp út úr herberginu varð mér bylt við að sjá að ég var eltur af fljúgandi elgshaus. Í flótta mínum, fullur af óttablandinni undrun við þetta stefnulausa skógardýr með horn, tókst mér að hrasa um þröskuld og falla á gólfið.
Á leiðinni niður greip ég í gikkinn á haglabyssunni sem ég hélt á. Skotkrafturinn varð til þess að ég flaug áfram og í stað þess að grafa andlitinu á mér í gólfflísarnar snérist ég í kollhnís fram fyrir mig. Ég var fljótur að standa upp og snúa mér við. Beint á móti mér flögraði árásarmaðurinn, hvæsandi og tilbúinn að gera sína síðustu atlögu. Án þess að hugsa mig um lengur en sekúndubrot tók ég aftur í gikkinn á haglabyssunni og hleypti af. Í þetta sinn henti kraftur byssunnar mér aftur á bak, þar sem ég skaust í gegnum vegg og truflaði kvöldverð nágranna minna. Eftir mjög stutta afsökunarbeiðni skreið ég aftur inn í það sem eitt sinn var hýbýli mitt. Þegar ég náði að standa upp sá ég að ég hafði hæft skepnuna. Leifarnar af henni voru dreifðar yfir málverk sem hékk á veggnum fyrir framan mig. Feginn og þreyttur aftengdi ég varnarbúnaðinn á líkama mínum og yfirgaf íbúðina.
Nokkrum vikum síðar var ég staddur á veitingahúsi í þeim tilgangi að fá mér að borða. Haglabyssuna geymdi ég ennþá eftir að ég sá hvaða kraftaverk hún gerði fyrir mig að komast leiða minna í umferðinni. Í för með mér var hópur lækna, en þeir höfðu veðjað sín á milli á hvaða klukkustund sólarhringsins ég myndi deyja. Ég settist við hringborð, feginn félagsskapnum, og pantaði mér gæsalifur með sósu og kamillute. Þegar ég var að stinga fyrsta bitanum upp í mig varð mér litið á tekönnuna sem stóð á borðinu. Í tandurhreinum ketlinum speglaðist eitthvað loðið og viðbjóðslegt sem virtist vera að fljúga aftan að mér. Með öllum mínum mætti spyrnti ég mér frá gólfinu og kastaði 97 ára líkama mínum í heljarstökk upp í loftið. Orkuna sem leiddist úr læðingi við stökkið væri helst að finna í eldgosum, jarðskjálftum eða öðrum atburðum sem tengjast hreyfingu jarðskorpufleka, enda féll fólk aftur fyrir sig sem var í tveggja metra radíus við borðið mitt. Parketið fyrir neðan mig splundraðist og stóllinn sem ég sat á breyttist í fjögur prik og eina plötu. Í loftinu hlóð ég haglabyssuna og gerði mig viðbúinn fyrir annan bardaga.