Árið 2003 fórum ég, Hjalti og Hjalli saman til Seyðisfjarðar á LungA (Listahátið Ungs Fólks á Austurlandi (held ég) ) og gistum í grunnskóla bæjarins. Með okkur þar var drengur að nafni Hákon Unnar Seljan. Eitt kvöldið vorum ég, Hjalti og Hjalli étandi pizzu og Hjalti sagði okkur sögu um grein sem hann las í einhverju blaði þar sem einhver pabbi hafði verið að skrifa um það að sonur hans hefði skitið grænu eftir að hafa borðað Hulk ísinn sem var nýkominn út þá. Talað var um að það hefði farið of mikið magn af litarefnum í gerðina á þessum ís. Fannst okkur þetta mjög fyndið. Þegar Hjalti er nýbúinn með söguna gengur Hákon inn í herbergið og lokar á eftir sér. Segir hann okkur sögu af sjálfum sér, en hann hafði farið á klósettið að gera númer 2 og kom honum mjög á óvart að sjá að býsnin voru græn á litin. Spurðum við hann hvort hann hafi nokkuð étið Hulk-ísinn nýlega og svaraði hann því játandi. Hlógum við mjög að þessu.

Þegar við fórum í Shell stuttu seinna sjáum við að verslun sú býður upp á umræddan ís. Án þess að hugsa okkur tvisvar um kaupum ég og Hákon okkur þrjá Hulka hvor, ásamt skál og skeið og byrjum að háma í okkur.

Hákon að borða ísinn.

Ég beið í eftirvæntingu eftir næstu klósettferð en varð fyrir vonbrigðum með að sjá gamla, venjulega litinn.

Við vorum orðnir hræddir um að ísinn hefði verið afturkallaður og settur rétti ísinn í staðinn. En það var svo kvöldið eftir sem ég skeit grænasta kúk sem ég hef nokkurn tíman séð og upplifði þar með einhverja merkustu stund míns litla lífs. Ég á ennþá umbúðirnar af Hulk ísnum og ég og Hákon hringjum í hvorn annan daglega til að rifja þetta upp.