Ég hljóp í burtu frá sirkúsnum með svitann í rassinum. Tárin runnu niður kinnarnar eins og steinar í læk. Vindurinn skeit snjó í andlit mér og ég var í nýjum skóm. Ég hélt í veika fótinn á Bóbó. Húðin hafði verið svona slöpp eftir aðgerðina. Reyndar var þetta nokkuð hentugt, ég gat alltaf gripið í hann, svo kom líka mikil aðsókn að sirkúsnum. Æj, æj, æj, hverjum hefði dottið í hug að ég væri móðir Bóbó dvergs. Fíllinn Nellý hafði orðið reið þegar hún frétti þetta og ætlaði að lemja mig. Þess vegna flúði ég. Mikið var nú kalt. Ég hljóp lengra og lengra. Ég gat ekki meir, ég lagðist niður og sofnaði. Þegar ég vaknaði var Bóbó farinn. Ég var í hvítum kirtli langt uppi í skýjunum. Hmm, ég hlýt að vera dauð. Þetta var fyrir 20 árum. Nú er Bóbó orðinn ríkur lögfræðingur og býr í Beverly Hills, allt mér að þakka